Recenzja spektaklu "Szalone nożyczki"
Dnia 6 listopada 2011 roku słuchacze UTW w Kutnie przy TPZK z sekcji turystycznej i literackiej wzięli udział w spektaklu „Szalone nożyczki” w wykonaniu aktorów Teatru Powszechnego w Łodzi. Wrażeniami ze spektaklu podzielili się członkowie sekcji literackiej na spotkaniu 17 listopada br. Powstał nawet felieton na temat obejrzanej farsy…
W niedzielne, listopadowe popołudnie, byliśmy świadkami prymitywnej, bo dokonanej fryzjerskimi nożyczkami, zbrodni.
Rozegrała się ona niemal na naszych oczach a niesamowite było to, że miała miejsce na deskach Teatru Powszechnego w Łodzi.
I w tym miejscu już wiemy, że chodzi o fikcję sceniczną, a nie prawdziwe wydarzenie.
Niemniej jednak zbrodnia jest zbrodnią. Dlaczego jednak nikt nie płakał? Przeciwnie, co chwilę rozlegał się głośny, beztroski śmiech. Gdzie tkwiła tajemnica, dlaczego czyjaś śmierć wywoływała ogólną wesołość ?
Otóż prawda jest taka, że tylko temat zaczerpnięty został z mrocznej strony życia i dał podłoże scenicznemu wydarzeniu.
„Szalone nożyczki”, bo tak brzmi tytuł sztuki, to farsa, w której fabuła okazała się niewybredna i banalna, a jedynie efekty komiczne sprawiły, że widz wyszedł z teatru zadowolony. Mamy tu bowiem do czynienia z komizmem sytuacyjnym, z komizmem postaci i z niesamowitą grą słów.
To Tonio, zwykły fryzjer podrzędnego salonu, od momentu pojawienia się na scenie, aż do „opadnięcia kurtyny”, zyskuje sympatię publiczności, chociaż zapewne nie wszyscy tolerancyjnie odnieśliby się do jego orientacji seksualnej. Widz jednak zdawał się tego nie zauważać, gdyż ten właśnie aktor słowem, gestem, każdym ruchem, a przede wszystkim świetną grą twarzy, sprawiał, że sala bez przerwy wybuchała śmiechem.
Siedząc wśród publiczności i uczestnicząc w skomplikowanej procedurze gromadzenia dowodów zbrodni, miałam wrażenie, że to głównie gra Toniego, wnosi do tej sztuki to, po co każdy z nas do teatru przyszedł.
Postać ta znalazła się w scenariuszu tak, jak każda z pozostałych. Jak została jednak odtworzona, zależało przede wszystkim od kreacji i predyspozycji aktora. W tym przypadku wybór reżysera był znakomity.
Odniosłam wrażenie, że to Tonio dyktował tempo akcji i kierował uwagę publiczności na najśmieszniejsze momenty w sztuce. Chociaż to prowadzący dochodzenie policjant (moderator) zwracał się bezpośrednio do publiczności, ale tak naprawdę to fryzjer miał z nią bliższy kontakt.
Na pewno sztuka sama w sobie jest znakomita, ale dla mnie wciągnięcie widza w rozwój akcji, na tym konkretnym spektaklu, było niezadowalające. Spodziewałam się czegoś innego, większej spontaniczności i zaangażowania widzów we współtworzenie spektaklu.
Być może aktor grający inspektora policji, nie wykorzystał w pełni swoich możliwości i dlatego chwilami miałam uczucie, że tempo rozgrywającej się akcji „siada”.
Niemniej jednak „Szalone nożyczki” pozwoliły, chociaż na chwilę, oderwać się od szarej codzienności.
Szkoda tylko, że nie było możliwości, aby kurtyna - w dosłownym tego słowa znaczeniu - zjechała na zakończenie widowiska, bo moglibyśmy chociaż przez chwilę podziwiać, wyjątkową ponoć, ręcznie malowaną kurtynę, z przepiękną panoramą Łodzi.
Marlena Kluk
Słuchaczka UTW
W związku z pozytywnymi oceniami spektaklu, na prośbę słuchaczy organizujemy dodatkowy wyjazd na spektakl "Szalone nożyczki" w Teatrze Powszechnym w Łodzi w dniu 15 stycznia 2012 r. Informacje u koordynatora i starostów sekcji turystycznej.
