Przejdź do treści

‹ Aktualności

Wiersze Marii Stępniak

Prezentujemy wybrane wiersze z twórczości naszej koleżanki, Marii Stępniak: "Moje pokolenie" i "Kartka z pamiętnika słuchacza UTW" (tematyka wiersza związana jest z jubileuszem 5-lecia UTW). Autorka dzieli się swoimi przemyśleniami, doświadczeniem, wrażliwością, uczuciami i pamięcią o ważnych chwilach w naszym życiu.

"Moje pokolenie"

Zamyśliłam się...
Wolno zapada zmierzch...
Nadchodzi noc księżycowa...
Nie chcę spać! Nie chcę zamknąć oczu,
Więc, piszę te słowa.
Dumam... Sięgam pamięcią w przeszłość....
Widzę ludzkie cienie...
Rozpoznaję w nich-moje pokolenie!
Widzę chaty pokryte strzechą z małymi oknami.
Z których od lampy naftowej nikłe światełka oświetlają drogę.
Widzę dzieci z przykręconymi do butów łyżwami
Jeżdżą po zamarzniętych rowach ,też wożą się sankami.
Widzę garnki odwrócone do góry dnem wiszące na drewnianym płocie,
Wymownie świadczące o zakończonej ciężkiej,wiejskiej robocie
I furmankę widzę, na której długie mile wieśniacy do miasta jadą.
Z koszami pełnymi jaj,serów jabłek i gruszek.
Gdy zarobią trochę ,pewnie kupią sobie jakiś ciuszek
Widzę konia ciągnącego pług i bronę za nim,
Aby przygotować pole pod zasiew ozimin.
Widzę boćka stojącego w kapuście.
On moim sąsiadom podrzucił kolejne dziecię-już chyba szóste!
I rower widzą!
Posiadały go nieliczne dzieci w okolicy ,ich rodzice-
To właściciele dworskiej kamiennicy.
I objazdowe kino dostrzegam z niewielkim ekranem,
Z czarno-białym filmem, w miesiącu raz tylko widziane!
i wiejską zabawę na którą chłopaki
Zakładały czyste koszule i marynarki, nie fraki!
A dziewczyny w sukienkach i koralach ,śniły, częściej o amorach,
Niż o nauce w małych, szkolnych salach.

Czuję zapach chleba ,który gospodyni z pieca wyjmowała.
Znak krzyża czyniła, gdy dzieciom dawała.
Widzę ciepłą kiszkę wyjmowaną z wrzątku
Kuchnię" -kozę „z fajerkami stojącą po środku.
Wyżej wisi sznurek .Suszą się na nim bluzki, majtki i swetry
I pieluchy z tetry.

Moje pokolenie!
Bez telewizora i komórki!
Z radiem PIONIER zwanym kołchoźnikiem.
Ze światłem lampy naftowej co jak mgiełka świeci.
I z dartym pierzem wieczorami na posag dla dzieci.
Moje pokolenie!
Też i z wieżowcami, samochodem, traktorem, telewizorem z pilotem.
Z komputerem ,Internetem, komórką ,kinem domowym
I z w kosmos lotem.
Z UTW co pozwala jeszcze snuć marzenia,
Wzbogacać umysły ,przywołać wspomnienia.
Z UTW co duszę raduje i cieszy.
Więc otwieram zeszyt i wkuwam nowe z niemieckiego słówka,
Choć nikt mi nie mówił ,że będzie klasówka.
Moje pokolenie!!!
Żal, czy radość tak przeżytych lat?
Czy lepsze już było jest ,czy może będzie jeszcze?
Co dał mi ten świat?
Ty mój miły czytelniku-studencie ,na emeryturze ,czy na rencie
Oceń sam-to Twoje i moje pokolenie, wiedza.c
Ze tak Ty jak i ja, zbliżamy się już do nocy, a nie słonecznego dnia.
I staraj się , czytelniku wieku mojego żyć tak,
Jak gdyby nie miało być końca żadnego!

Znów się zadumałam...
Dalej wracają wspomnienia...
Nie chcę spać by nie zamknąć oczu...
Powspominam jeszcze trochę o moim i Twoim pokoleniu...

Maria Stępniak 2011 r.

"Kartka z pamiętnika studenta UTW"

Ze szkoły wybiega student-emeryt.
Choć wolny jak ptak,
to jest chłonny wiedzy,
mimo, że przeżył już dziesiątki lat.
W dłoni ściska dyplom-
„Kwit" za rok miniony.
Czyta ,ogląda, z jednej ,z drugiej strony
I choć brak w nim ocen rok ma zaliczony-
Rozpoczyna wakacje.
Gdy przed kilku laty przyjaźni on szukał
Nie w głowie mu była w tym wieku nauka.
Myślał i biadolił-
„Wszystko co miłe dawno jest już za mną,
ode mnie daleko".
Wzdychał, narzekał,
Nigdy nic dobrego wokół nie dostrzegał.
Dziś ,ze siwym włosem, gdy w kościach mu strzyka,
A i w głowie łupie,
Od lat 5 jest z tymi
Co żyjąc,
Nie zamykają się tylko w swojej skorupie.
Myśli radośniej, w przyszłość idzie śmielej,
Znajomych spotyka i jest mu weselej.
Z zajęć wraca do rodziny ,i chwali, i się żali,
wnukom daje przykład, bo jest na nauki fali.
Choć lata nie szczędziły mu trosk i kłopotów
Chodzi na swój „uniwerek"-
I tak jest co roku.
Wiem, niejeden kamień w serce życie mu włożyło,
Ale ważna dlań teraźniejszość ,a nie to ,co było.
Kamienie tkwić będą i wciąż ich przybywa,
Jednak w UTeWowskiej grupie łatwiej mu je dźwigać.

Maria Stępniak, czerwiec 2012 r.

‹ Wróć do listy: Aktualności